AVESA TOHUMCULUK
Müşteri Hizmetleri + 90 332 342 52 65
AVESA TOHUMCULUK

Tahıl Yetiştirme Teknikleri ile İlgili Bazı Konular

 

Yetiştirilen tüm kültür bitkilerinde, toprak hazırlığından hasada kadar olan dönemde uygulanan yetiştirme tekniklerinin her bir uygulaması, bir zincirin halkaları gibidir. Sonuçta elde edilecek verim, en zayıf halkanın gücüyle orantılı olacaktır. Örneğin; yeterli gübre verilmeyen bir tarladan elde edilecek verim, gübre haricindeki her uygulama tam ve zamanında yapılmış olsa bile yetersiz verilen gübre oranında azalacaktır. Bu nedenle aşağıda ana başlıklar halinde kısaca belirtilen Yetiştirme Teknikleri, en yüksek verimin elde edilmesinde büyük önem arz etmektedir.

1-     Toprak profilinde en fazla suyu biriktirmek ve optimum tohum yatağı hazırlamak için "İYİ TOPRAK İŞLEME",

2-     İyi bir tohum yatağına bakımlı aletler ile zamanında, optimum miktarda ve uygun derinlikte, kaliteli tohumlukla yapılacak"EKİM",

3-     Sulu tarım yapılan alanlarda maksimum verimin elde edileceği miktarda, uygun sistemle yapılacak "SULAMA",

4-     Toprak nemi, yağış, bitki ihtiyacına ve verimlilik düzeyine uygun "GÜBRELEME" ve

5-     Etkili "YABANCI OT KONTROLÜ"dür.

Tüm bu uygulamalar sonrasında en verimli sonucunu alabilmek için olmazsa olmazlardan birisi de yüksek verim potansiyeline sahip, soğuğa,hastalık ve zararlılara dayanıklı "YÜKSEK VERİMLİ ÇEŞİT" seçimidir.

Burada yukarıda bahsedilen yetiştirme tekniklerinin her birinden ayrı ayrı bahsedilmeyecek ancak üreticinin ürettiği ürünün satışında birim fiyatının düşmesine neden olan oysaki fazlaca bir uğraşa gerek kalmadan önlenebilecek bir konudan bahsetmenin faydalı olacağını düşünüyorum. Bu uygulama; ekimde kullanılan "TOHUM MİKTARI"dır.

Mibzersiz dönemde ,"bu kurda, bu kuşa" diyerek yapılan gereğinden fazla tohumluk kullanımı alışkanlığı, pek çok yörede halen sürdürülmektedir.

İyi işlenmiş toprakta iyi hazırlanmış tohum yatağına, uygun ekim zamanında, uygun derinlikte, sertifikalı tohumla yapılacak ekimde, ekilen çeşidin kardeşlenme özelliği de göz önüne alınarak özellikle ekmeklik buğday için dekara 18 ile 22 kg arasında tohum kullanımı yeterli olabilecekken, bu miktarın dekara 25-30 kiloya kadar çıktığı gözlemlenmektedir.

Bu uygulama sonrasında ise yüksek kardeşlenme kapasitesi olan çeşitlerdeki kardeşler yeterince beslenemeyip daneler alız, cılız kalmaktadır. Buda ürünün bin dane ve hektolitre ağırlığını ve dolayısıyla da verimini düşürmektedir. Verimin düşmesi yanında en başta un randımanının düşmesi nedeniyle kalite kaybı da olacağından bu ürün pazarda da çok kolay fiyat kaybına uğrayabilmektedir. Oysa bu kayıplara uğramamak, mibzerin tohum ayarında yapılacak bir müdahale kadar kolaydır.

Uygun ekim tarihi bölgesine göre değişmekle birlikte, tahılın kışa 3-4 yaprak döneminde girmesini sağlayan ekim tarihidir. Ekim uygun zamanda yapılamayıp geç kalmışsa, kötü hazırlanmış kesekli bir tohum yatağına ekim yapmak zorunda kalınmışsa, ekim zamanında yapılmış ancak zamanında sulanmadığı için başka bir deyişle uygun rutubet olmadığı için çıkışı geç kalabilecekse ekimde kullanılacak tohum miktarının birkaç kg artırılmasında yarar vardır.

Bunun dışında kullanılan fazla tohumluk demek gıda olarak kullanılabilecek ürünü gereksizce toprağa gömerek ülke ekonomisine zarar vermek, para kaybı demektir.